تجاوز كرده‌ام يعنى مواردى كه خواسته‌ام هجاهاى نخستين « sp و sf و sr و fva » را در زمانهاى مذكور حفظ كنم . شايد بهتر بود كه به جاى آذربايگان شكل قديم‌تر آن يعنى آذرباذگان را مىآوردم . مصوّت‌هاى كوتاه ميان كلمه را كه در فارسى امروز از نظر علم عروض به حساب مىآيد ولى روى آن علامت سكون گذاشته مىشود گاهى با حرف a و گاهى با حرف e و گاهى بدون حرف مصوّت نشان داده‌ام ؛ مثلا گاهى « Ardasir » و گاهى « Jazdegerd » و گاهى « Jazdpanah » نوشته‌ام . نيز در موارد جزئى در نامهاى فارسى و عربى هميشه از شكل واحدى پيروى نكرده‌ام ( مثلا گاهى u بجاى o و گاهى a بجاى e ) . به طور كلّى در كلمات فارسى مصوت e را هنگامى ترجيح داده‌ام كه در نقل از خود مردم ايران ميان علامت a و i ترديدى باشد و يا در نقل به حروف خارجى با e نشان داده شود . در فارسى u و e ( واو و ياى مجهول ) را به دقّت از O و I ( واو و ياى معلوم ) تمييز داده‌ام ؛ در اين موارد تلفّظ فارسى ايرانيان امروز مردّد و مبهم است . فقط نام « ايران » را كه امروز نيز به حق نام اين سرزمين است نه با ياى مجهول بلكه به صورت تلفّظ امروز آن يعنى با ياى معلوم « Iran » آورده‌ام . كلمه « توس » ( طوس ) را با واو معلوم نوشته‌ام ولى ظاهرا تلفّظ آن به واو مجهول درست است ( Tos نه Tus ) . نيز فرق ميان دال و ذال را كه امروز از ميان رفته است همه جا رعايت كرده‌ام ( پس از مصوّت به صورت ذال نوشته‌ام ) . در كلمات فارسى مىتوان با رجوع به شكل نخستين آن از حروف مؤكّد عربى چشم پوشيد ( مانند تهران به جاى طهران - مترجم ) ؛ من اين حروف را در كلمات عربى به صورت ذيل نشان داده‌ام : ( در اينجا مؤلف معادل حروف فارسى و عربى را نشان داده است كه چون در ترجمه نيازى به آن نبود از ذكر آن صرف‌نظر شد و نيز از اختصاراتى كه مؤلف در متن ذكر كرده است صرف‌نظر مىشود . ما فهرست منابع مؤلف را با توضيحات در آخر كتاب ذكر خواهيم كرد . مترجم ) در تأليف اين كتاب من از مساعدت‌هاى فراوانى برخوردار بوده‌ام . نخست بايد ادارهء كتابخانه‌هاى ليدن و پاريس و توبينگن را نام ببرم كه من توانسته‌ام از نسخ خطى تاريخ طبرى